Çelişkili Adımlar: İki Taraflı Anlaşmazlık

Gelecek ay düzenlenecek olan papal ziyaret, akciğer tümörü haberinin şok etkisiyle tehlikeye düşmesiyle birlikte yalnızca kendisiyle sınırlı kalmadan, siyasi senaryolar ve yatırım panoramalarına da yayılan bir belirsizlik durumu söz konusu. Seçimlere daha bir yıldan fazla zaman varken herhangi bir kavşak hakkında konuşmak için çok erken olsa da, başkanın tek konulu politikalara olan bağımlılığı, muhalefetin çoklu cepheden buna karşılık vermesiyle karşı karşıya geliyor; bunu Çarşamba günü Kongre önünde üniversite finansmanı, arazi yasası ve evlerde biriken borçları olan engelliler gibi önemli konuların parlamentodaki tartışma alanlarına da yansıması kanıtlıyor. Bu çokluk, aynı zamanda Başkan Javier Milei’nin yeniden seçilme şansının en iyi yolu çünkü muhalefete tek bir liderlik ve ikna edici bir ajandan gelen güvenilirliği kaybettiriyor; bu da Milei modelinin tavizsiz netliğine karşı konumlanıyor. Güncel sonuçları, son yıllarda ve günümüzde sık sık yakın görülen krizden uzak, setlenen bir büyüme gösteren bir model – bir belirsizlik durumu.

Bu belirsizlik durumu, belki de en iyi şekilde Senatör Patricia Bullrich ile temsil edilir: üst mecliste hükümet grup başkanlığını yürütürken bir ayağı hükümette, diğer ayağı muhalefettedir – son dönem IDEA iş sempozyumundaki yeraltı eğilimlerden yola çıkarak, “kırmızı çember” kurumsal yapısının yeni sevdiği figürü; Milei kardeşlerin aşırı kişiliği ve tasarruf politikalarının sert ucu olmadan bir süreklilik yolu olarak görülmektedir. Görüş araştırmalarını kılavuz edinmeyenler (senatörün birçok tutumundan da anlaşılacağı gibi bunu yaptığı görülüyor) onun sürekli olarak Başkan Milei’yi bu araştırmaların olumlu puanlarında geride bıraktığını da not edecektir. Bu, onu belli açılardan desteği sarsılan bir başkan için ideal bir ortak yapmaktadır; zayıf yönlerini örtmekte, ancak engelliler ve konut borçları gibi konulardaki muhalefeti, onu birçok liberter gözde elenir hale getirmektedir. Son kriterlerin üstünlük kazanması ve mevcut Şehir Belediye Başkanı Jorge Macri ile yeniden seçilmesi için bir anlaşma yapılması durumunda, 75 yaşına kadar Senate’de kalmaya razı olmadığı sürece başkanlığa aday olmak dışında pek bir seçeneği kalmaz – ki bu, ona Milei kardeşleri yukarıdaki iki adaylıktan biri ona tanımaya zorlayacak bir pazarlık gücü de sağlayabilir.

Kurumsal yapının hem politika hem de adaylık açısından her iki dünyanın da en iyisine sahip olma hayalleri ya da hükümet popülaritesinde bir kriz, onun başkanlığa aday olmasına yol açarsa, görüş araştırmalarının görüşlerini yankılayan dizginsiz bir biçimde taklit etmekten daha iyi bir şey ortaya koyması gerekir. Buna örnek olarak konut borçları meselesi öne çıkar. Burada, borçluların halkın vergi parasıyla, kamu fonları biçiminde kurtarılması çağrılarına direnerek en azından hükümet çizgisini izler; ancak borç geldiğinde her zaman borçluya değil, alıcıya yüklenme yönündeki tarihsel Arjantin eğilimini izleyerek daha fazla siyasi alan bulur ve bankaları ile sanal cüzdanları “hırsızca” faiz oranlarını yeniden müzakere etmeye zorlar, devlet müdahalesini Milei kadar tamamen dışlamaz.

Bununla birlikte Bullrich, 329 milletvekilinden yalnızca biri ve Kongre’nin bu karmaşık konuya yönelik yaklaşımı daha büyük bir endişe kaynağı. Sektör, gerçekten savunmasız olanlardan, gelirlerini aşan Kuzey Dünya Kupası coşkusunun cazibesine direnemeyenlere kadar geniş bir yelpaze kapsıyor – bu yelpazenin herhangi bir ucuna yönelik her çözüm, diğer uca uygulandığında her zaman yanlış cevap olacaktır. Borçluların ya yemek için borç almak zorunda kalan kişiler ya da gelirlerini aşarak sorunsuz bir şekilde yaşayan kişiler olması fark etmeksizin, milyonlarla ifade ediliyorlar ve dolayısıyla seçilen siyasetçilerin görmezden gelemeyecekleri kadar büyükler; bu da muhalefeti, “özel bir sorun” olarak görüp omuz silkleyen bir hükümetle çatışma içine sokuyor (Milei’nin ifadesiyle). Son durum tamamen doğru değil; çünkü orta dönem seçimlerinden önce faiz oranlarının para birimine yönelik bir koşuya durmak için ani şekilde yükseltilmesi ve göreli fiyatları düzeltmek amacıyla kamu hizmeti faturalandırmasında keskin artışlara yönelik bir politikanın izlenmesi, bu zorlukların önemli etkenleri oldu.

Bu sorunu çözmek amacıyla Kongre’ye yaklaşık 50 yasa teklifi sunuldu; bunlar, devletin hesabı ödemesi (herkesin başkalarının ödeyeceğinden emin olarak herhangi bir harcama yapabilmesi için boş bir çek) gibi aşırı yaklaşımdan, borcu meşrulaştırıp belirli bir biçimde faiz oranlarını sınırlamaya kadar uzanıyor; ancak bu yasa tekliflerinin neredeyse hiçbiri konunun karmaşıklığını ya da kişisel sorumluluğu kabul etmiyor – her zaman başkası suçlanıyor.

Her halükârda, papal ziyaret gerçekleşirse bu ve diğer tüm konular bir hafta süreyle rafa kaldırılacak. Ancak gerçekleşecek mi?